آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم

مي آييد ، جهان سوم كجاست ؟؟

 فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود . من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم .  به آن دانشجو گفتم :  جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند ، خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد .

                                                                                                        پروفسور محمود حسابي

سیگار، . . .  !

فندک ؟

لازم نیست ،

 با آتیش دل خودمان روشنش میکنیم .

بعد از این دست من و دامان تو

                                    بعد از این چشم من و دستان تو

بعد از این قلب من و جور و جفا

                                   بعد از این جان من و جانان تو

بیاد  لعل  لبت  نوشیده ام  زمانی

جامی ز زهر هجرت بی یار خوش زبانی

مستم و باز نوشم  شراب ناب گلگون

تا دیگر نماند از من مست نشانی

دیوانه ام دیوانه ساقی دو سه پیمانه

تا پاک کنم دیگر از زشتی روانی

ارشاد به کار گل باش نه کار این جهان را

جامی که پیش رو است خود به از جهانی

از موسیقی میگویم :

روز به روز می بینیم که فرهنگ ایران زمین به بهانه های

گوناگون مورد ضرب و شتم فرهنگی قرار میگیرد .

البته زیر آب کردن آرامگاه کوروش کبیر و یا طرح و برنامه

ریزی برای از بین بردن تعطیلات نوروز و جایگزین

کردن  تعطیلات  عید  فطر یا دیگر اعیاد اسلامی –

عربی  به جای نوروز چندین هزار ساله جزو برنامه های

به نسبت جدید ایران ستیزان میباشد . این دشمنان از

آغاز ظهورشان، فرهنگ و هنر غنی این آب و خاک

را نشانه گرفتند .

در این میانه موسیقی اصیل ایران زمین با پیشینه ای

سه هزار ساله آماج بیشترین حملات قرار گرفت اما

راد مردان  این عرصه از دیرباز تا کنون نگذاشته اند این هنر اصیل با وجود زخمهای کهنه و تازه ، که همواره

بر پیکره اش  فرود آمده ، زمین خورده گردد و همچنان 

سخنان بسیاری برای گفتن داشته باشد ، گرچه با

صدایی گرفته .

در دوران معاصر یکی از این راد مردان ، استاد محمد رضا

شجریان میباشد . ایشان بعد از کنسرت هم نوا

با بم  مصاحبه ای داشتند که قسمتی از آن مصاحبه را

برای شما دوستان نقل می کنم . این حرفها یا

بهتر بگوییم درد و دلهای بزرگ مرد موسیقی ایران زمین

میباشد. برای عاقل یک اشاره کافیست.

گوشه ای از سخنان استاد ، بعد از کنسرت هم نوا

 با بم :

بهرحال اگر کارهای مرا بررسی کنید ، می بینید که

تاریخچه اتفاقات اجتماعی ایران در این سی ساله در

کارهای من هست .

دیگران خودشان می دانند که چرا با مردم هماهنگ

نیستند . شاید  از ارائه کار موسیقی هدف دیگری

دارند. آنها هم تعدادشان اندک است  ولی اغلب

هنرمندان ، هنرمندانی که واقعاً پایبند آن اصول و اخلاق

هستند و در پیوند با مردم میباشند و هدفشان را

میشناسند ، همیشه با مردم بوده اند و سعی کردند

که با رنجها با پیروزیها و با شکستهای مردم همیشه

همراه و هم خوان باشند.

یک بخش از علل اینکه من کنسرت نمی دهم همین

مشکلاتی است که همیشه برای برگزاری  هست .

مجوزهایی هست که بایستی در نهادهای مختلف

تصمیم گیری بشود و داده بشود که هر کدام وقت گیره.

 هر کدام زمان ما را می گیره ، حتی مجموعه اینها رمق

ما را هم برای کنسرت دادن می گیره .

موسیقی از روز اول همیشه با ابهام همراه بوده ، با

تحریم ها همراه  بوده، با فتواهای ضد و نقیض همراه

بوده و با  پرهیزی که اینها  از چنین اجتماعاتی داشته

اند ، همراه بوده . مضرات شخصی ، غرض ورزی ها

هر کدام به موقع خودش ما را آزار داده و رمق ما را برای

کنسرت دادن گرفته .

در خارج از ایران ما هرگز چنین مشکلاتی را نداریم ،

مطلق . مدیر برنامه ما قبلاً خودش می رود با فستیوال

صحبت می کند ، با سالنها صحبت می کند ، وقت برنامه

ها را تعیین می کند ، و به ما تلفن می کند که در این

زمان ، این زمان ، این زمان و این زمان  شما در اینجا

کنسرت دارید . برای ما دعوت نامه برای گرفتن ویزا می

فرستند ، به موقع میریم ویزا را می گیریم ، بلیط هواپیما

هم آماده است ، هتل آماده است ، آدمهایی که راهنما

ما هستند ، آنجا هستند و دو ماه قبل هم میرویم در

سالن تمرین و تست صدا می کنیم ، کنسرت را هم  می

دهیم  و از سالن می آییم بیرون ، هیچ مشکلی هم

هیچ وقت نداریم . ولی در اینجا از روزی که صحبت برای

کنسرت میشود ، حتی تا چند روز بعد از کنسرت ما هنوز

درگیریم .